Één jaar, één team

Het is me weleens verteld dat het een jaar duurt voordat je een team bent met je paard. Dit is niet alleen te merken tijdens het rijden maar ook als jouw paard bijvoorbeeld naar je toe komt lopen in de wei. Ik heb dit gevoel nu een paar keer meegemaakt en het is heel bijzonder.

paard ruiter cap hoofdstel vantaggio

Kashmir
Voordat ik varro had, reed ik twee keer per week op Kashmir. Dit heb ik twee jaar lang gedaan. In het begin is het altijd even wennen. Jij geeft de hulpen hoe jij het gewend bent en het paard is natuurlijk ook bepaalde hulpen gewend, hierdoor kan er wat verwarring ontstaan. Kashmir is heel fijn te rijden dus als je in galop anders ging zitten, maakte Kashmir een overgang naar draf. Hij herkende de hulp voor de overgang, alleen ik nog niet! Op hem heb ik dus ook geleerd om op je zit te rijden en de hulpen werden steeds nauwkeuriger. Na 1,5 jaar kwam hij ook voor het eerst naar mij toe gelopen in de paddock. Wat een fijn gevoel is dat, dat gun ik iedereen. Hij wil dan blijkbaar toch graag met je mee.

Kashmir wedstrijd knuffel

Daisy
Daisy is vroeger een draver geweest en ik heb haar een tijd elke dag verzorgd. Ze was vaak kreupel dus ik poetste haar en we wandelde af en toe over de weg. Als ik haar tenminste te pakken kreeg. Soms rende ze gewoon weg in de wei en kreeg je haar echt niet te pakken. Dan ging je teleurgesteld maar weer naar huis. Na een half jaar kwam ze een keer naar me toe gelopen, dat was echt geweldig! Sindsdien is ze nooit meer weggelopen. Ik werd dus toch gewaardeerd door haar! Het kan dus ook veel sneller gaan dan een jaar.

Varro
Eind september 2014 is Varro bij ons gekomen. Inmiddels is het juli en heb ik hem bijna een jaar. Varro zie ik eigenlijk elke dag. Als het niet is om te longeren of om te rijden dan is het wel om te poetsen of om hem te laten grazen. Gelukkig vindt Varro het heerlijk om gepoetst te worden want ik vind dat ook leuk om te doen. Hij staat keurig netjes stil en je ziet zijn hoofd steeds een beetje lager zakken met zijn oogjes op half 11. Ik moet dan altijd een beetje lachen, ik vind dat zo schattig.

slapend paard

Weglopen
Varro is erg braaf en ik was meteen gek op hem, maar dat betekent niet dat je meteen een band hebt met elkaar. In het begin liep Varro nogal eens voor me weg als ik hem uit de paddock wilde halen. Vooral als we les hadden gehad, kon ik de volgende dag eerst 5 minuten achter hem aan lopen. Tijdens de les waren we bezig met het gymnastiseren van zijn lichaam en we merkten dat hij heel stug was en veel moeite had met bepaalde oefeningen. Zo’n les was best zwaar voor hem dus ik geef hem eerlijk gezegd groot gelijk!

Aanleuning
Met rijden hadden we moeite met de aanleuning. Op zacht kneden met mijn hand zakte hij niet in de hals, er gebeurde helemaal niets. Met wat meer druk gebeurde er wel iets, maar ontspanning was nog ver te zoeken. In de tussen tijd was het erin geslopen dat ik mijn armen vast zette en te veel op kracht vanuit mijn armen reed. Maar zodra ik me hiervan bewust was, ben ik daar snel mee aan de slag gegaan. Tot mei kreeg ik zelf de aanleuning vaak nog steeds niet voor elkaar, in de les wel.

Één keer reed ik even 10 min op het paard van een stalgenoot die niet dressuurmatig werd gereden en toch liep hij zo nageeflijk. Dit was behoorlijk frustrerend. ‘Waarom lukt het nou niet met Varro en wel op dat andere paard, ik doe precies hetzelfde’, jammerde ik. Ik wilde graag wedstrijden gaan rijden en dan moet je dat voor elkaar hebben. Het rijden van aanleuning heeft natuurlijk te maken met lichamelijke omstandigheden van het paard. Varro was gewoon heel stug in zijn lijf. Maar het heeft ook te maken met wederzijds begrip en ontspanning.

Nu
Je moet elkaar even door krijgen en weten op welke manier je paard het beste soepel wordt in zijn lichaam. Varro gaat bijvoorbeeld heel goed lopen van 2 keer in de week longeren met de longeerhulp (wit touw) van Freedom Riding Articles. Daarbij hebben we de juiste instructrice gevonden die goed klikt met mijn gevoel. Ik ben dan ook mega blij dat Varro de laatste tijd super goed loopt en aanvoelt. De ontspanning kan ik nu vragen op mijn ringvingers met wat beenhulp. Mijn armen zet ik niet meer vast. Daarbij loopt Varro bijna nooit meer voor me weg als ik hem kom halen uit de paddock. Vandaag liep hij zelfs een stukje naar me toe. En als kers op de taart, volgt hij mij in de bak in draf: Filmpje

We begrijpen elkaar nu beter en de band is er. Ik ben ervan overtuigd dat je jouw gestelde doelen kunt halen mits het realistisch is. Je moet het alleen de tijd geven ook al wordt je er moedeloos van. Is het niet binnen een jaar? Dan is het er binnen twee jaar en dan is de vreugde alleen maar groter! Ik ben benieuwd waar we staan over een jaar!

paard meisje kus

Heb jij ook een goede of bijzondere band met jouw paard? Deel jouw ervaringen. Ik ben erg benieuwd!

Advertenties

Een gedachte over “Één jaar, één team

  1. Pingback: Rijden met neckrope | Paard &Passie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s